नमस्कार मैत्रिणींनो,
आधीच्या काळात नवऱ्याचं नाव न घेणं, अहो-जाओ करणं, उखाणा घेताना लाजेने चूर होणं हे खूपच सामान्य होतं. तो काळच तसा होता.

पण आत्ताचा काळ वेगळा आहे. बऱ्याच मुलींना वाटेल, ज्याला रोज नावानेच हाक मारतो, त्याचे नाव घेण्यासाठी खास उखाणा घ्यायची काय गरज? लाजणे तर दूरच राहिले. केवळ शास्त्र म्हणून या सगळ्या ‘outdated’ परंपरा पाळत राहायच्या का?

अगदी बरोबर आहे तुमचं. गरज खरंच काहीच नाही. पण तुम्ही उखाण्यांकडे केवळ एक प्रथा म्हणून न बघता वेगळ्या दृष्टिकोनातून बघितलत तर?

आता हेच बघा ना… नेहमी एकेरी नाव ऐकण्याची सवय असणाऱ्या नवऱ्याला ‘राव’ ऐकण्याचे भाग्य फक्त उखाण्यामुळेच लाभते. हो ना? मग अधून-मधून त्याला जरा भाव दिला तर त्यात काय बिघडलं?

आणि उखाण्याच्या बहाण्याने मित्रमैत्रिणी आणि नातेवाईकांना तुम्हाला चिडवण्याची आयती संधी मिळते ती वेगळीच. तेवढीच जरा गंमत आणि टाईमपाससुद्धा! वातावरणही जरा हलके-फुलके होते.

म्हणूनच उखाण्यांना एखादी कालबाह्य प्रथा समजून सोडून न देता, नवी फोडणी देऊन अजून रंगतदार बनवूया. काय? पटतंय ना?

चला तर मग बघूया, लग्नात तसेच लग्नानंतरही घेता येतील असे सोपे, सुंदर मस्त मराठी उखाणे.

 
हे उखाणे कसे घ्याल?
अगदी सोप्पं आहे. फक्त रिकाम्या जागी तुमच्या जोडीदाराचे नाव घ्या. एवढंच! आहे की नाही सोप्पं?

चला तर मग, उखाणे बघूया.

सुखदुःखाच्या धाग्यांनी, जीवन वस्त्र विणले, ___रावांच्या सहवासाचे, भाग्य मला लाभले

कोल्हापूर म्हणजे, छत्रपती शाहू महाराजांचे स्थान, ___रावांचे नाव घेताना, वाटतो मला अभिमान

पुणेरी पाट्यांना, नाही कोणाची तोड, मी मुंबईची आहे पण मला, ___ पुणेकरांची लागली ओढ

सोन्याच्या ताटात, खडीसाखरेची वाटी, ___रावांची लाभो साथ, सात जन्मांसाठी

पोर्णिमेचा चंद्र, आकाशात दिसतो साजरा, ___रावांनी आणला मला, मोगऱ्याचा गजरा

सासरी आहे माझ्या, सुंदर हिरवा मळा, ___रावांमुळे लागला, मला त्याचा लळा

जे जे स्वप्न बघितले, ते आज मिळाले, संसार काय असतो, हे ___मुळे कळले

आदेश भाऊंचा कार्यक्रम, आहे होम मिनिस्टर, ___ चे नाव घेते, करून मॅरेज रजिस्टर

सुंदर राजहंस, शोभा देतो वनाला, ___रावांचे नाव घेताना, आनंद होतो मनाला 

जीवनरूपी काव्य, दोघांनी मिळून वाचावे, ___रावांच्या प्रेमाचे भाग्य, मला जन्मोजन्मी लाभावे